Vijftien jaar geleden begon ik aan een avontuur dat mijn leven zou veranderen. Een oud, verwaarloosd pand in het oosten van Duitsland werd het middelpunt van een droom: een plek bouwen met een nieuwe functie in de gemeenschap. Een plek die zou verbinden, inspireren en herinneringen tot leven zou brengen. Nu, met de overdracht aan een nieuwe eigenaar, komt dat avontuur tot een einde. Met weemoed, maar vooral met trots kijk ik terug op dit avontuur.
De droom: een plek met betekenis
Mijn ambitie was helder: ik wilde een oud – het liefst monumentaal – pand vinden in een dorp, om het vervolgens te renoveren en er een nieuwe functie aan te geven die toegevoegde waarde heeft voor de lokale gemeenschap. In het dorpje Dingelstedt vond ik precies wat ik zocht: een karakteristiek pand uit de 19e eeuw, ooit gebouwd als zomervilla van een ondernemersfamilie. Na de Tweede Wereldoorlog deed het dienst als school en na de val van de muur kwam het leeg te staan. Toen ik het kocht, was het in verval. Het dak lekte, de vloeren waren verrot, de gevel begroeid, het pand was een bouwval.
Toch was ik meteen verkocht.
De realiteit: bergen verzetten
De renovatie van zo’n groot pand – 800 vierkante meter verdeeld over vier verdiepingen – vroeg om kennis, geld, vergunningen én een duidelijk plan. En dat was er allemaal niet. De eerste jaren waren zwaar. Banken en de gemeente waren sceptisch: was dit wel haalbaar? Was het plan niet veel te ambitieus? Was ik wel echt serieus? Deuren bleven dicht.
In eerste instantie maakte ik het plan groter om tot een goede business case te komen. Daarmee werd echter de drempel voor lokale partijen om mee te doen alleen maar hoger. Uiteindelijk – na heel veel afwijzingen – verdeelde ik het project in fases en begon met wat financieel haalbaar was: een eerste overzichtelijke stap die direct voldoende functies mogelijk maakte om te starten, inkomsten te genereren en vertrouwen op te bouwen. Tien jaar na de aankoop, in de zomer van 2019, opende de villa haar deuren als pension en plek voor bijeenkomsten van dorpsgenoten.
Van scepsis naar trots
Vanaf het moment dat bewoners en de gemeente zagen dat het serieus was en er eerste resultaten zichtbaar werden, ontstond er voorzichtig vertrouwen. De scepsis verdween. Dorpsbewoners kwamen terug in het pand waar ze ooit les kregen. Er bleek behoefte aan ruimte voor bruiloften en schoolreünies. De gemeente maakte de villa tot officiële trouwlocatie. De bezetting van de kamers is goed, de gasten erkennen en waarderen de liefde waarmee de villa in ‘oude glorie’ is hersteld en de online recensies zijn lovend. En misschien wel het belangrijkst: de bewoners zijn trots.
Toen ik deze week bij de Duitse boekhouder in een nabijgelegen stad was om alles af te ronden, vertelde ze:
“Bij ons op kantoor werkt een vrouw uit het dorp. Zij vertelt regelmatig hoe het pand is opgeknapt en welke belangrijke functie het nu heeft in de gemeenschap. Ik had het nooit gedacht, maar het is je gelukt.”
Wat ik leerde in vijftien jaar bouwen aan een droom
Een project als dit is geen rechte weg. Het is een pad vol hobbels, afslagen en onverwachte ontmoetingen. Het avontuur heeft me veel geleerd. Terugkijkend zijn dit de belangrijkste lessen:
- Begin klein
Aanvankelijk was het plan om alles in één keer te doen. Maar financiering daarvoor bleek onhaalbaar. Voor benodigde partijen was mijn ambitie te groot om in te durven stappen. Door het plan op te delen in fases en te beginnen met een eerste overzichtelijke stap, konden we wél starten. En stap voor stap verder bouwen. Denk groot, begin klein en houd het einddoel voor ogen. - Bouw relaties
In het begin deed ik een groot beroep op subsidiebureaus en adviseurs vanuit de overtuiging dat zij ervaring hebben en de wegen kennen. Het bracht me echter niet vooruit. Pas toen ik zélf in gesprek ging met banken en subsidieverstrekkers kwam er beweging. Persoonlijk contact is doorslaggevend voor vertrouwen – en daarmee voor financiering, vergunningen, subsidies en alles dat je nodig hebt. Het komt op jou als initiatiefnemer aan! Dat kun je niet uitbesteden. - Ken je doelgroep
Het plan was om een pension te beginnen, maar al snel werd duidelijk dat dorpsbewoners het fantastisch vonden om hun oude school weer binnen te gaan. Dat leidde tot nieuwe functies: feesten, bruiloften, en later een officiële trouwlocatie. Door goed te luisteren naar de gemeenschap, ontstonden onverwachte kansen. Mensen werden enthousiast en maakten weer nieuwe stappen vooruit mogelijk. Mensen maken je droom. - Heb geduld
Er waren momenten dat alles vast leek te zitten en ik in rondjes bleef draaien rond dezelfde oplossingen die niet werkten. Wanneer deuren dichtbleven en enthousiasme niet werd beantwoord. Maar juist dan is volhouden essentieel. Vertrouwen bouw je langzaam op. Als je blijft geloven, je enthousiasme blijft delen en je in gesprek blijft, valt uiteindelijk alles op zijn plek.
Een avontuur dat blijft
Financieel ben ik er niet rijk van geworden – integendeel. Maar wat ik ervoor terugkreeg is onbetaalbaar: het vertrouwen van een gemeenschap, het omvormen van een bouwval tot een levendige plek, en de wetenschap dat ik iets heb nagelaten waar mensen trots op zijn.
Met dat gevoel – en een beetje weemoed – sluit ik dit avontuur af.
De villa leeft voort en een nieuwe eigenaar brengt het met zijn ideeën weer verder. En ik? Ik neem de lessen en dierbare herinneringen mee. Met dankbaarheid, trots en een glimlach. Op naar nieuwe avonturen…
Bij dit verhaal horen natuurlijk ook beelden: hieronder een selectie foto’s van het pand, toen en nu.
